Ehlibeyt (a.s) Haber Ajansı ABNA- İşte o gün, o günden sonra hiç ayrılmayacağımız, benim için çok özel bir dostluğun, can yoldaşlığının, sırdaşlığının, dert ortaklığının başlangıcı olan günmüş.
Fakat ilk günkü gibi gözümün önüne gelen o karşılaşmamızın, ciğerime kara bulut gibi çöken bir acıyla, omuzlarımızda tabutunu taşıyıp, Tortum’un Pehlivanlı Köyüne defnedeceğimiz bir son ile biteceğini düşünemezdim...
Benim için bu satırları yazmanın ne kadar zor olduğunu söylemeden edemeyeceğim. Zira onu anlatmak, yazmak en istemeyeceğim bir durum olurdu. Bu hem onun vasıflarını hakkıyla anlatmak açısından, hem de duygularımı kağıda dökmek açısından hiç te kolay bir durum değil …
(Vefatının üzerinden henüz kısa bir zaman geçmesine rağmen seni ne kadar özlediğimi, yokluğunu, boşluğunu ne kadar hissettiğimi biliyorsundur, tahmin ediyorsundur değil mi canım abim… )
“ Duydum ki bizi bırakmaya azmediyorsun, etme
Başka bir yar, başka bir dosta meylediyorsun, etme." (Mevlana)
Bizi bıraktın, gittin ya, başka dosta meylettin ya, alacağın olsun…Vuslatını, dostunu kıskanmadım ama bu acıya nasıl dayanayım, katlanayım, sensizlik fikrine kendimi nasıl alıştırayım onu bilmiyorum!..
İran’dan dönmüştüm 2000 yılında. Benim dönüşümden kısa zaman sonra Habip abi de dönmüştü Türkiye’ye..
İran’da iken telefonla görüştüğüm, haberleştiğim abim dönmüştü artık.
İstanbul’a geldi ve kısa zaman içerisinde Anadolu yakasında, Pendik’te Musahipler Derneğinin kurulmasında başrol oynadı. Dernekte yaptığı çalışmalar ile o bölgede Ehlibeyt mektebi açısından daha önce görülmemiş bir hareketlik ve canlılık getirdi.
Tevazusu, alçak gönüllülüğü, içten ve samimi hali, kendine has davranışları onu farklı kılan özelliklerinin başında geliyordu. İran’da, Kum ve Tebriz’de medrese tahsili yapmış bir Alim olarak, ilmi insanlarla onun arasında hiçbir zaman perde olmadı.
Bir âlimden ziyade, arkadaş, dost gibi yaklaştı ve asla insanlara tepeden bakmadı.
Cömertliği, yardımlaşması, insanların derdi ile dertlenip yardımlarına koşması onu benzersiz kılan özelliklerinden bir kaçıdır sadece…
Nasıl anlatayım, ne yazayım bilmiyorum.. Seni kaybetmenin acısını yaşattın ya bize ağacan alacağın olsun!..
“ Allah’a kasem ederim ki senin gibi bir Muhammed yürekli, bir gönül alıcı Sultan bu dünyaya hiç gelmemiştir, ne de gelecektir." (Mevlana)
Evet, gönlü Muhammed (s.a.a) sevgisi ile dolu olan bu Muhammed yürekli adamı kaybeden sadece sevenleri, yakınların değildi. Ehlibeyt mektebine mensup her bir Müslüman, tanıma şansı bulamayan her bir Müslümanın bir kaybıydı aslında..
Musahipler derneğinin kapanmasının ardından Ümraniye’ye yerleşti. İkimiz de evlerimizi Ümraniye’ye taşımıştık. Kısa zaman içerisinde Ümraniye’de, evlerde Kumeyl duası meclislerinin ardından, sohbet ve İslami çalışmalar ardı sıra geldi.
Kısa zaman içerisinde daha önce Ümraniye’de görülmemiş, Ehlibeyt mektebi adına inanılmaz bir canlılık ve hareket meydana geldi. Özellikle gençlerle kurduğu diyalog, Ümraniye çevresinde bıraktığı izler hala canlılığını korumaktadır.
Daha sonra baba yurdu olan Erzurum’a gitmeye karar verdiğini söyledi. Bu kararını ilk önce üzüntü ile karşılasam da, sonradan Erzurum’a yapacağı katkıyı düşününce, mektebin orada ihtiyacını giderecek bir “Can Suyu”nun Erzurum’a yapacağı katkıyı düşününce bu fikrini destekledim.
Kısa zamanda orada da dernek çalışmaları başlatıp EBRAR adlı derneğin kuruculuğunu yapıp, Ehlibeyt mektebine yaptığı hizmetlerin haberleri gelince bu konuda ne kadar haklı bir karar verdiğini anladık.
Daha önce Erzurum’da görülmemiş bir programa imza atmıştı. Erzurum merkezde, belediyeye ait kültür merkezinde, Aşura programı düzenlemiş, beni de davet etmişti. Bu davetine icabet ettiğime ne kadar seviniyorum anlatamam. Daha önce Erzurum’da görülmemiş bu program, Allah’ın izni ve Ehlibeyt’in hüsnü nazarları ile İmam Hüseyn’e yakışır bir program olmuştu.
Kız öğrenciler için bin bir gayret ve meşakkatle öğrenci evi açmıştı. Bu gayret ve çabalarına, Ehlibeyt mektebinin Erzurum’da tanınması, yayılması düşüncesine, fikrine vefatına kadar büyük bir aşk ile gayret göstermiş olduğuna şahit oldum.
Asla yaptığı işlerin bilinmesi gibi bir hedef gütmezdi. Bu konuda, “ Aman, Allah biliyor ya gerisini boş ver. Bizim amelimizin karşılığını verecek olan Allah’tır.” Diyordu..
Erzurum’un Tortum ilçesine bağlı Pehlivanlı köyü daha önce böylesi bir cenaze ile karşılaşmamıştı. Türkiye’nin her bir yerinden, hatta yurt dışından apar topar yetişen, iki bini aşkın Ehlibeyt dostu Müslüman’ın omuzlarında tekbirlerle, salavatlarla, ferec duasıyla uğurlanırken ebedi istirahatgahına, köye Ehlibeyt mektebini tanıtmaya, anlatmaya devam ediyordu…
Yeri dolmayacak bir Ehlibeyt aşığını, sıkıntılı zamanlarda sığınılacak bir limanı, dert ortağını, candan bir dostu, yârânı, ilmi ile amil bir Ehlibeyt âlimini, ilk tanıştığımdaki yüzündeki o mütebessim hal ile toprağa verdik. Kefenini açınca gülümsediği görülen o yüz ifadesi; Allah için yaşanan ve ehlibeyt’e adanan bir ömrün, vuslat anında, peygamberinin ve aşkına yollara düştüğü çilelere katlandığı İmamlarının ona “Hoş Geldin Darus’Sefa’ya” hitabına muhatap olma halidir.
"Yaşarken anlayamadıkları değerleri, öldükten sonra anlamanın kimseye faydası yok. Sevdiğinizi dirileştirmenin yolu, hayatın tazeliğinde itiraf ve ifade etmektir." (Şems-i Tebrizi)
Kırmadın bizi, incitmedin, incinmedik senden. Hep tatlı sözlü ve güler yüzlü, candın, candandın. Şimdi dönüp kıymetini, değerini bilememiş, seni daha fazla görme ve senden daha fazla istifade edememenin pişmanlığı içindeyim…
" Ölüm asude bahar ülkesidir bir rinde;
Gönlü her yerde buhardan gibi yıllarca tüter.
Ve serin serviler altında kalan kabrinde
Her seher bir gül açar, her gece bir bülbül öter." ( Yaşar Kemal’in ‘Hafızın ölümü’)
Yüzündeki gülümseme kabrinde güller açtığının resmidir senin.. Bir ömür İslam’a adanan, Ehlibeyt’e vakfolan yaşamın kadar ölümünde güzeldi ey can..
Ayrılığının acısına nasıl dayanalım bilmiyorum. Fakat sıra dışı yaşamın gibi, herkese nasip olmayacak güzellikteki ölümün, bizim için teselli sayılabilir belki…
Ağam… Bizim bir hakkımız var mıdır sende bilmiyorum ama, hakkımız sana helal olsun binlerce kez.. Ama şurası muhakkak ki bizde çok hakkın var ve hakkını helal et bize..
Hiç unutmayacağız seni, yerin dolmayacak biliyorum..
Hep gönlümüzde taze ve canlı olacaksın.. Bir ömür unutmayacağız seni...
Sana sarılmak hem de doyasıya, tadına doyum olmayan “iki lafın belini kırmak” ne de güzel olurdu seninle..
Elvedamız yok biliyorsun, kavuşacağız seninle....
Ebedi yurdunda Allah Rahmetiyle karşılasın seni, Ehlibeyt ise şefaatçin olsun. Ve bizi sana kavuşuncaya kadar razı olacağı amelleri işlemeye muvaffak kılısın, Kur’an ve Ehlibeyt’in nurlu yolundan ayırmasın!....
Sadık Çelik / rasthaber
